Productiviteit · ✦ EXCLUSIEF
De wekker gaat nog voor de wereld wakker is.
04:45u. Het huis is stil. Geen notificaties, geen lawaai, geen verwachtingen. Alleen ik, de keuken en het gevoel dat de dag nog alles kan worden. Ik maak mijn eten klaar — bewust, niet gehaast. Ik pak mijn spullen. En om 05:30u vertrek ik naar mijn werk, terwijl de meeste mensen nog diep in slaap liggen.
Dat vroege opstaan was in het begin zwaar. Echt zwaar. Maar na een tijdje merk je iets vreemds: je begint die stilte te appreciëren. Het is het enige moment van de dag waarop de wereld nog niets van je vraagt. Geen mails, geen berichten, geen verwachtingen. Alleen jij en je eigen gedachten.
Dat is mijn realiteit. Niet als klacht, maar als keuze.
Ik werk voltijds, maandag tot en met vrijdag, 9 to 5 — al begint mijn dag dus lang voor negen. De rit naar mijn werk gebruik ik niet om muziek te luisteren of gedachteloos door mijn telefoon te scrollen. Ik denk na. Over wat ik die dag wil bereiken. Over een idee dat de avond ervoor is opgekomen. Over een klant waar ik mee bezig ben.
Die kleine momenten — de rit, het wachten, de lunchpauze — zijn geen verloren tijd. Het zijn de momenten waarop je hoofd het meest vrij is. Ik heb sommige van mijn beste ideeën gehad niet achter een scherm, maar onderweg.
Om 16u ben ik thuis. En dan doe ik iets wat misschien onverwacht klinkt voor iemand met zo'n druk schema: ik ga naar de living en drink koffie met mijn familie.
Soms tien minuten. Soms een uur. Maar dat moment is heilig voor mij. Het is de brug tussen werk-Onur en thuis-Onur. Zonder die brug word je nooit echt aanwezig — je blijft maar schakelen tussen verplichtingen zonder ooit te landen. En mensen die nooit landen, branden vroeg of laat op.
Na de koffie ga ik naar mijn kamer, open mijn computer en duik ik in mijn eigen wereld. Want naast werk en school bouw ik ook websites en computers voor klanten — in mijn vrije tijd.
Mijn eerste klant was geen vreemde. Het was iemand uit mijn omgeving die zag wat ik kon en vroeg of ik kon helpen. Dat is hoe het begint voor de meeste mensen — niet met grote advertenties of een perfecte pitch, maar met vertrouwen dat je opbouwt in je eigen kring. Ik heb dat eerste project serieus genomen alsof het een contract van duizenden euro's was. Want je reputatie begint altijd klein.
Wat ik geleerd heb van klantgesprekken is iets wat geen school je kan leren: luisteren is belangrijker dan praten. De meeste mensen die een website willen, weten niet precies wat ze willen. Ze weten wat ze voelen. Ze willen professioneel overkomen. Ze willen dat mensen hen vertrouwen. Ze willen dat hun telefoon rinkelt. Mijn taak is om dat gevoel te vertalen naar iets concreets op een scherm.
Dat is meer psychologie dan technologie. En hoe meer ik erover leer, hoe beter ik word in mijn vak.
Naast mijn projecten besteed ik elke dag tijd aan het volgen van wat er in de wereld gebeurt. Niet op een oppervlakkige manier — niet alleen het nieuws van de dag — maar structureel. Geopolitiek. Economie. Bedrijven die investeren, fuseren, groeien of vallen.
Het conflict tussen Iran, Israël en de VS volg ik al een tijdje. Niet omdat ik er direct iets mee te maken heb, maar omdat ik begrijp dat de wereld één groot systeem is. Olieprijzen beïnvloeden transportkosten. Transportkosten beïnvloeden bedrijven. Bedrijven beïnvloeden technologie. Technologie beïnvloedt hoe ik werk. Alles hangt samen.
Hetzelfde geldt voor de economie. Ik lees over welk bedrijf wat heeft uitgevonden, waarin geïnvesteerd wordt, welke sectoren groeien. Niet om snel geld te verdienen, maar om te begrijpen in welke richting de wereld beweegt — en hoe ik daar als jonge ondernemer op kan inspelen.
De meeste mensen van mijn leeftijd volgen dit niet. Ze wachten af tot het hen raakt. Ik wil liever voorbereid zijn voor het zover is.
Eén avond per week zet ik alles opzij en ga ik terug naar school. Van 18u30 tot 21u30 studeer ik webdevelopment — na een volledige werkdag. Veel mensen vragen me hoe ik dat volhoud.
Eerlijk antwoord? Omdat ik weet waarom ik het doe.
Er zijn woensdagen dat ik moe binnenkom. Dat mijn hoofd al vol zit van de dag. Dat ik liever thuis op de zetel zou zitten. Maar dan zit ik in de klas, de leerkracht legt iets uit, en er is altijd wel dat ene moment — dat ene inzicht — waarop alles op zijn plaats valt. En dan weet ik weer waarom ik er ben.
School is geen verplichting voor mij, het is brandstof. Elke techniek die ik leer, pas ik dezelfde week nog toe op een echt project. Theorie en praktijk lopen bij mij gelijk. En dat maakt het verschil tussen iemand die studeert en iemand die groeit. Want kennis die je niet gebruikt, verdwijnt. Kennis die je toepast, wordt een vaardigheid.
Op een bepaald moment in de avond stop ik bewust met het scherm. Ik pak mijn boek.
Momenteel lees ik "How to Win Friends & Influence People" van Dale Carnegie. Een klassieker, ja — maar één die heel anders leest als je er al een leven bij hebt waar je het op kan toepassen. Carnegie schrijft over hoe mensen in essentie werken: ze willen zich begrepen voelen, ze willen gewaardeerd worden, ze reageren beter op enthousiasme dan op kritiek.
Ik merk dat dit boek me verandert in hoe ik met klanten praat, hoe ik luister, hoe ik reageer als iemand iets anders wil dan wat ik had bedacht. Het is geen trucjesboek. Het is een spiegel.
Lezen is voor mij geen ontspanning in de klassieke zin. Het is alsof ik mijn brein de ruimte geef om te ademen, te verbinden, te groeien. Elk boek opent deuren naar andere ideeën. En ideeën zijn de enige valuta die echt vermenigvuldigt als je ze deelt.
Na het lezen: een kleine gezichtsverzorging. Bewust. Routineus. Want wie goed voor zichzelf zorgt, zorgt ook goed voor zijn werk. Dan nog een halfuurtje interessante video's op YouTube — geen tijdverspilling, maar bewuste input over onderwerpen die me interesseren.
Rond 21u à 22u ga ik slapen. Maar voor ik mijn ogen sluit, doe ik nog één ding: ik denk na.
Wat heb ik vandaag gedaan? Wat kon beter? Wat wil ik morgen proberen?
Geen notities. Geen to-do lijsten. Gewoon mijn hoofd de kans geven om te verwerken. Wetenschappers zeggen dat de hersenen tijdens de slaap informatie sorteren en verbindingen leggen. Ik geloof dat. Want ik word regelmatig wakker met een antwoord op een vraag die ik de avond ervoor nog niet kon oplossen.
Het zijn die stille, halfbewuste ideeën — net voor het slapen — die me het meest vooruitbrengen. Niet de drukke momenten, maar de stille.
Ik ben 20 jaar. Ik werk voltijds, studeer, bouw projecten en leer elke dag bij. Maar ik doe dit niet zomaar om bezig te zijn. Ik doe dit omdat ik ergens naartoe wil.
Over vijf jaar wil ik volledig voor mezelf werken. Mijn eigen webbureau, mijn eigen klanten, mijn eigen tempo. Niet omdat ik een hekel heb aan een vaste job — maar omdat ik geloof dat ik meer kan bieden als ik vrij ben om te kiezen voor wie en hoe ik werk. De fundamenten daarvoor leg ik nu. Elke website die ik bouw is een steen in dat fundament. Elke klant die tevreden vertrekt is een referentie. Elke avond school is een investering in mezelf.
Mensen vragen me soms: "Maar ben je dan nooit moe?" Het eerlijke antwoord is: ja, soms wel. Er zijn avonden dat ik gewoon wil stoppen en niets doen. En dan doe ik dat ook. Want rust is geen zwakte — het is onderdeel van de strategie.
Het verschil tussen mensen die vooruitkomen en mensen die blijven staan, is zelden talent. Het is consistentie. Elke dag een beetje. Niet perfect, maar aanwezig.
Niet om te imponeren. Niet om te zeggen dat iedereen dit zo moet doen.
Maar omdat ik geloof dat er veel jonge mensen zijn die hetzelfde voelen als ik — die meer willen, die weten dat ze kunnen, maar niet weten waar te beginnen. Dit is geen stappenplan. Dit is gewoon mijn verhaal. En als één iemand hier iets uithaalt dat hem of haar verder helpt, dan heeft dit artikel zijn doel bereikt.
Werk, school, projecten, familie, boeken, rust: het past allemaal als je stopt met wachten op het perfecte moment en gewoon begint. De dag zal nooit ideaal zijn. De omstandigheden zullen nooit perfect zijn. Maar je bent er. En dat is genoeg om te starten.
Dit is mijn dag. Elke dag. En ik zou het niet anders willen.
Dit verhaal verschijnt exclusief op mijn blog — en dit is nog maar het begin. Op Onur - Exclusives deel ik binnenkort nog diepere inzichten, persoonlijke lessen en verhalen die je nergens anders vindt. Blijf volgen. Het wordt alleen maar interessanter.